யோபு 29 Job 29

1. 1

   பின்னும் யோபு தன் பிரசங்க வாக்கியத்தைத் தொடர்ந்து சொன்னது:

   Moreover Job continued his parable, and said,

2. 2

   சென்றுபோன மாதங்களிலும் தேவன் என்னைக் காப்பாற்றிவந்த நாட்களிலும் எனக்கு உண்டாயிருந்த சீர் இப்பொழுது இருந்தால் நலமாயிருக்கும்.

   Oh that I were as in months past, as in the days when God preserved me;

3. 3

   அப்பொழுது அவர் தீபம் என் தலையின்மேல் பிரகாசித்தது; அவர் அருளின வெளிச்சத்தினால் இருளைக் கடந்துபோனேன்.

   When his candle shined upon my head, and when by his light I walked through darkness;

4. 4

   தேவனுடைய இரகசியச் செயல் என் கூடாரத்தின்மேல் இருந்தது.

   As I was in the days of my youth, when the secret of God was upon my tabernacle;

5. 5

   அப்பொழுது சர்வவல்லவர் என்னோடிருந்தார்; என் பிள்ளைகள் என்னைச் சூழ்ந்திருந்தார்கள்.

   When the Almighty was yet with me, when my children were about me;

6. 6

   என் பாதங்களை நான் நெய்யினால் கழுவினேன்; கன்மலைகளிலிருந்து எனக்காக எண்ணெய் நதிபோல ஓடிவந்தது; அந்தச் செல்வநாட்களின் சீர் இப்போதிருந்தால் நலமாயிருக்கும்.

   When I washed my steps with butter, and the rock poured me out rivers of oil;

7. 7

   நான் பட்டணவீதியால் வாசலுக்குள் புறப்பட்டுப்போய், வீதியில் என் ஆசனத்தைப் போடும்போது,

   When I went out to the gate through the city, when I prepared my seat in the street!

8. 8

   வாலிபர் என்னைக்கண்டு ஒளித்துக்கொள்வார்கள்; முதியோர் எழுந்திருந்து நிற்பார்கள்.

   The young men saw me, and hid themselves: and the aged arose, and stood up.

9. 9

   பிரபுக்கள் பேசுகிறதை நிறுத்தி, கையினால் தங்கள் வாயைப் பொத்திக்கொள்வார்கள்.

   The princes refrained talking, and laid their hand on their mouth.

10. 10

    பெரியோரின் சத்தம் அடங்கி அவர்கள் நாக்கு அவர்கள் மேல்வாயோடு ஒட்டிக்கொள்ளும்.

    The nobles held their peace, and their tongue cleaved to the roof of their mouth.

11. 11

    என்னைக் கேட்ட காது என்னைப் பாக்கியவான் என்றது; என்னைக் கண்ட கண் எனக்குச் சாட்சியிட்டது.

    When the ear heard me, then it blessed me; and when the eye saw me, it gave witness to me:

12. 12

    முறையிடுகிற ஏழையையும் திக்கற்ற பிள்ளையையும் உதவியற்றவனையும் இரட்சித்தேன்.

    Because I delivered the poor that cried, and the fatherless, and him that had none to help him.

13. 13

    கெட்டுப்போக இருந்தவனுடைய ஆசீர்வாதம் என்மேல் வந்தது; விதவையின் இருதயத்தைக் கெம்பீரிக்கப்பண்ணினேன்.

    The blessing of him that was ready to perish came upon me: and I caused the widow’s heart to sing for joy.

14. 14

    நீதியைத் தரித்துக்கொண்டேன், அது என் உடுப்பாயிருந்தது; என் நியாயம் எனக்குச் சால்வையும் பாகையுமாய் இருந்தது.

    I put on righteousness, and it clothed me: my judgment was as a robe and a diadem.

15. 15

    நான் குருடனுக்குக் கண்ணும், சப்பாணிக்குக் காலுமாயிருந்தேன்.

    I was eyes to the blind, and feet was I to the lame.

16. 16

    நான் எளியவர்களுக்குத் தகப்பனாயிருந்து, நான் அறியாத வழக்கை ஆராய்ந்துபார்த்தேன்.

    I was a father to the poor: and the cause which I knew not I searched out.

17. 17

    நான் அநியாயக்காரருடைய கடைவாய்ப் பற்களை உடைத்து, அவர்கள் பறித்ததை அவர்கள் பற்களிலிருந்து பிடுங்கினேன்.

    And I brake the jaws of the wicked, and plucked the spoil out of his teeth.

18. 18

    என் கூட்டிலே நான் ஜீவித்துப்போவேன்; என் நாட்களை மணலத்தனையாய்ப் பெருகப்பண்ணுவேன் என்றேன்.

    Then I said, I shall die in my nest, and I shall multiply my days as the sand.

19. 19

    என் வேர் தண்ணீர்களின் ஓரமாய்ப் படர்ந்தது; என் கிளையின்மேல் பனி இராமுழுதும் தங்கியிருந்தது.

    My root was spread out by the waters, and the dew lay all night upon my branch.

20. 20

    என் மகிமை என்னில் செழித்தோங்கி என் கையிலுள்ள என் வில் புதுப்பெலன் கொண்டது.

    My glory was fresh in me, and my bow was renewed in my hand.

21. 21

    எனக்குச் செவிகொடுத்துக் காத்திருந்தார்கள்; என் ஆலோசனையைக் கேட்டு மவுனமாயிருந்தார்கள்.

    Unto me men gave ear, and waited, and kept silence at my counsel.

22. 22

    என் பேச்சுக்குப் பேசாமலிருந்தார்கள்; என் வசனம் அவர்கள்மேல் துளிதுளியாய் விழுந்தது.

    After my words they spake not again; and my speech dropped upon them.

23. 23

    மழைக்குக் காத்திருக்கிறதுபோல் எனக்குக் காத்திருந்து, பின்மாரிக்கு ஆசையுள்ளவர்கள்போல் தங்கள் வாயை ஆவென்று திறந்திருந்தார்கள்.

    And they waited for me as for the rain; and they opened their mouth wide as for the latter rain.

24. 24

    நான் அவர்களைப் பார்த்து நகைக்கும்போது, அவர்கள் துணிகரங்கொள்ளவில்லை; என் முகக்களையை மாறச்செய்யவும் இல்லை.

    If I laughed on them, they believed it not; and the light of my countenance they cast not down.

25. 25

    அவர்கள் வழியே போக எனக்குச் சித்தமாகும்போது நான் தலைவனாய் உட்கார்ந்து இராணுவத்துக்குள் ராஜாவைப்போலும், துக்கித்தவர்களைத் தேற்றரவுபண்ணுகிறவனைப்போலும் இருந்தேன்.

    I chose out their way, and sat chief, and dwelt as a king in the army, as one that comforteth the mourners.

Tamil Old Version · சத்திய வேதாகமம் · King James Version